آیا زندگی جاودانه انسان ممکن است؟ چگونه جاودانه شویم؟ | بیماری

: افزایش طول عمر احتیاجی به دارو، مواد اضافی و یا پیوند عضو نداره. یه راه مشخص داره، این که کمتر کالری دریافت کنین و در واقع کمتر غذا بخورین. این رژیم غذایی که با نام محدود کردن کالری شناخه می شه، روی خیلی از موجودات زنده مانند موش و قارچ آزمایش شده و یافته های مثبتی از این آزمایشا بدست اومده. بقیه آزمایشا روی این رژیم غذایی حتی نشون دهنده کاهش بیماریا و مشکلات حاصل از کهنسالیه. لزومی نداره واسه رعایت این رژیم گرسنه بمونین بلکه باید غذاهایی که می خورید کم کالری باشن تا جایی که کالری ورودی به بدن شما ۳۰ درصد کم بشه.

به گزارش آلامتو به نقل از زومیت؛ به چه دلیل محدود کردن کالری یافته های مثبتی رو نشون میده؟ ساختار بدن آدم طوریه که موقع قحطی، تولید سلولای نوین رو متوقف می کنه تا این عمل رو تو روزهایی که کالری مناسبی دریافت می کنه، دوباره از سر بگیره. پس بهتره که تعداد ژنای موثر در پیشگیری و تعمیر سلولی رو بیشتر کرده و عمل تولید سلولی رو کمی کند کنیم. ما ژنای مخصوصی در بدن خود داریم که کمبود مواد غذایی رو احساس کرده و روند پیری رو از جا در آورد می کنن و منتظر شرایطی می مانند که قحطی از بین بره.

با این که بازم بحث بر سر موثر بودن رژیم محدود کردن کالری هست اما به نظر میاد ساختار این رژیم برابر با کارکرد سلولای بدنه و روی کاغذ می تونه عمر آدما رو زیاد کنه. به خاطر اینم محققان با تحقیق روی این رژیم، روش پیری رو مورد بررسی قرار میدن و در تلاش واسه پیدا کردن دارویی واسه افزایش عمر هستن.

ممکنه نام بعضی از این داروها رو شنیده باشین. «رزوراترول» دارویی معروفه که در پوست انگور پیدا میشه و داروییه که تبلیغ زیادی روی اون انجام شده. اما بدیش اینه دلایل کافی واسه موثر بودن این دارو در دست نیس.

راپامایسین در آزمایشگاه روی قارچا، موشا و بعضی پستانداران آزمایش شده و یافته های مثبتی بدست اومده.

دارویی که کمتر شناخته شده اما خیلی با اهمیته، «راپامایسین» اسمشه. این دارو در واقع در خاکی که از جزیره ایستر جمع آوری شده بود، یافت شده. راپامایسین مجوز دارویی داره و واسه آدمایی که عمل پیوند عضو رو گذرونده ان به خاطر پس نزدن عضو نوین، تجویز می شه. بعد از چند سال استفاده بود که محققان متوجه تاثیر این دارو بر کند شدن روند پیری هم شدن. با این که رزوراترول داروییه که بیشتر شناخته شده، اما راپامایسین داروییه که مشاهدات آزمایشگاهی موثر بودن اونو بیشتر تایید می کنن.راپامایسین در آزمایشگاه روی قارچا، موشا و بعضی پستانداران آزمایش شده و یافته های مثبتی بدست اومده.

هر چند این داروها ما رو واسه همیشه زنده نگه ندارن اما با به کار گیری اونا می تونیم روند پیری رو بهتر درک کنیم. هر کدوم از داروهای نامبرده روی بخش مشخصی از ساختار پیری تاثیر میذاره. رزوراترول روی روشی به نام mTOR و راپامایسین روی روشی به نام سیرتوئین تاثیر گذاره. این دو روش به همراه روش نشون انسولین، مهم ترین کنترل کننده های روند پیری هستن.

در واقع معقوله که سه روش نامبرده نقشی موثر در افزایش طول عمر اجرا کنن، چون که همه این روش ها روی تشخیص وجود یا نبود وجود مواد غذای لازم واسه رشد سلولی، مهم ترین تاثیر رو دارن. دوباره در مورد دلیل موثر بودن رژیم محدود کردن کالری فکر کنین، وقتی که ژ نی قصد تولید مثل داشته باشه طبیعتا ژنایی که در حس کردن وجود یا نبود وجود ماده غذایی نقش دارن،د دست به کار می شن و اگه مواد غذایی لازم موجود باشن اجازه تولید مثل رو به ژن نامبرده میدن.

زیست شناسی علم پیچیده ایه، در حالی که محققان فقط روی یکی از سه روند بالا تمرکز کردن اما در واقع این سه روند در رابطه نزدیکی با هم هستن و شبکه بزرگی میسازن. این رابطه نزدیک می تونه دلیل سخت بودن پیدا کردن راهی واسه افزایش طول عمر، باشه. هر کدوم از داروا روی یکی از راه ها تاثیر می ذارن و این تاثیر ممکنه بر کل شبکه تاثیر منفی بزاره.

این تحقیقات مانند بازی شده که هر مرحله ای پشت سر گذاشته می شه، مشکلی دیگه ایجاد می شه. تنها راه شکست دادن این مشکلات دیدن این سه روش در غالب یه شبکه بزرگه. اما داروها تنها روش افزایش طول عمر نیستن، روشای دیگری هم واسه رسیدن به این هدف هست.

ساخت سلولا، یا یه عضوی از بدن و یا حتی کل بدن هم می تونه روزی تحقق یابد. تازگیا محققان با رشد دادن مثانه ای نوین با به کار گیری سلولای خود مریض، مشکلات مثانه ای اونو درمون کردن. روش دیگه گول زدن ژنا هستش تا تصور کنن ما بازم جوون هستیم و روند پیری رو از جا در آورد تر بکنن. حتی بارگذاری اطلاعات در مغز هم مطرح شده. در این روش رشته های عصبی مغز رو با ترانزیستورهای کامپیوتری جانشین می کنن تا بتونن فعالیت مغز رو کنترل کنن.

زندگی جاودانه و طول عمر زیاد شدنیه

زندگی جاودانه و طول عمر زیاد ممکن است اما اگه به واقعیت ملحق شه، چه معنایی واسه آدما داره؟ ما بازم از سن ۲۰ سالگی تا ۶۰ سالگی مشغول کار هستیم و بعد اون بازنشسه میشیم؟ جمعیت جهان چه تغییری می کنه؟ چه اتفاقی می افته اگه فقط افراد پولدار بتونن از این روش ها استفاده کنن؟ زندگی جاودانه شاید حتی در سالای نه خیلی دور هم عملی شه اما سوال اساسی اینجاس که این اتفاق می تونه باعث فاجعه شه و آدما همدیگه رو از بین ببرن؟

.

منبع : alamto.com

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *